Analiza utworu
Utwór jest wyrazem smutku i tęsknoty za bliską, kochaną osobą - matką poety. Wiersz składa się z ośmiu czterowersowych strof, które wyraźnie dzielą się na dwie części ze względu na budowę świata przedstawionego.
Pierwsza dotyczy adresatki. Podmiot liryczny ukazuje swój bliski związek z nią. Podkreśla, jak wiele wie o jej życiu: „Wiem, kiedy płaczesz w cichej komnacie zamknięta;// Wiem, o jakiej godzinie wraca bólu fala,/ Wiem, jaka ci rozmowa ludzi łzę wyciska”. Mówi o gorącej miłości, którą czuł do matki, o tym, że była jego powiernicą i wskazywała mu w życiu drogę: „Tyś mi widna jak gwiazda, co się tam zapala”.
Szalejąc wręcz z tęsknoty, poeta próbuje przynajmniej przywołać obraz bliskiej osoby: „Znając twój dom - i drzewa ogrodu, i kwiaty,/
Geneza utworu
Utwór Rozłączenie powstał 20 lipca 1835 roku w Szwajcarii nad jeziorem Leman. Początkowo badacze uważali, że adresatką wiersza jest przyjaciółka poety - Maria Wodzińska,
Opis podmiotu lirycznego
Podmiotem lirycznym wiersza jest sam poeta. Po klęsce powstania musiał opuścić kraj i zdać się na żywot włóczęgi. Świadomość niemożności powrotu do ojczyzny i spotkania ukochanych osób, a zwłaszcza matki, przyprawia go poczucie wielkiego smutku i cierpienia. Czuje się jak „biedny
Opis sytuacji lirycznej
Poeta, by pomóc matce zwizualizować krajobraz, w którym się znalazł, zaczyna sam go tworzyć. Właśnie - „tworzyć”, nie „opisywać” za pomocą poetyckiej wyobraźni i kunsztu słowa. Tęsknota za ukochaną osobą jest tak wielka, że Słowacki
Specyfika utworu
Wiersz sylabiczny. Rymy
Środki stylistyczne1.Anafora
„Wiem” - podkreślenie bliskości, jaka panuje pomiędzy matką i synem. Umożliwia nadanie intymnego tonu wypowiedzi.
2.Epitety
„biała szata”, „biały gołąb”, „biedny tułacz” - lepiej wyrażony smutek i tęsknota.
Autor
wiersza posługuje się motywem smutnych ptaków – słowików
oraz gołębia . Ptaki mogą unieść się bardzo wysoko, w
przestworza i pokonać nieraz tysiące kilometrów, lecz nie
zawsze trafiają one do celu. Podobnie dzieje się z uczuciami poety
oraz osoby do której kieruje on swoje słowa – uczucia
unoszą się w powietrzu jak ptaki lecz odległość jaka
Podmiot liryczny zwraca się bezpośrednio do bliskiej mu kobiety, z którą został rozdzielony. Rozłączenie wiąże się z nieustannym smutkiem (porównanie melancholii do białego gołębia) i ciągle żywą pamięcią. Mężczyzna wyczuwa nastroje kobiety, odgaduje kolejność jej codziennych zajęć: wie, kiedy ona pracuje w ogródku, domyśla się tego, w jakim czasie cierpi, płacze. Podmiot liryczny porównuje adresatkę utworu do jasnej, skrzącej się gwiazdy. Odtwarza kobiecą postać w swojej wyobraźni, przywołuje we wspomnieniach wygląd jej domu, ogrodu, szat. Próby odtworzenia otoczenia i wyglądu towarzyszki łagodzą jego ból.
Mężczyzna zastanawia się...