Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Rozłączenie - interpretacja

Symbolika

Autor wiersza posługuje się motywem smutnych ptaków – słowików oraz gołębia . Ptaki mogą unieść się bardzo wysoko, w przestworza i pokonać nieraz tysiące kilometrów, lecz nie zawsze trafiają one do celu. Podobnie dzieje się z uczuciami poety oraz osoby do której kieruje on swoje słowa – uczucia unoszą się w powietrzu jak ptaki lecz odległość jaka dzieli zakochanych nie jest dla nich do przebycia.

 


 

W wierszu widzimy jeszcze inny symbol – jest nim wierność miłości i symbol nieszczęśliwego choć najprawdopodobniej bardzo szczerego uczucia. Zakochani nigdy się nie spotkają, gdyż los tak chce a jak wiadomo, nie często udaje się zmierzyć z powodzeniem przeznaczeniu. Jednakże nie mogą

Geneza utworu Utwór Rozłączenie powstał 20 lipca 1835 roku w Szwajcarii nad jeziorem Leman. Początkowo badacze uważali, że adresatką wiersza jest przyjaciółka poety - Maria Wodzińska, jednak później uznali, że nastrój głębokiej intymności wskazuje na jego matkę,
Analiza utworu Utwór jest wyrazem smutku i tęsknoty za bliską, kochaną osobą - matką poety. Wiersz składa się z ośmiu czterowersowych strof, które wyraźnie dzielą się na dwie części ze względu na budowę świata przedstawionego.


Pierwsza dotyczy adresatki. Podmiot liryczny ukazuje swój bliski związek z nią. Podkreśla, jak wiele wie o jej życiu: „Wiem, kiedy płaczesz w cichej komnacie zamknięta;// Wiem, o jakiej godzinie wraca bólu fala,/ Wiem, jaka ci rozmowa ludzi łzę wyciska”. Mówi o gorącej miłości, którą czuł do matki, o tym, że była jego powiernicą i wskazywała mu w życiu drogę: „Tyś mi widna jak gwiazda, co się tam zapala”.


Szalejąc wręcz z tęsknoty, poeta próbuje przynajmniej przywołać obraz bliskiej osoby: „Znając twój dom - i drzewa ogrodu, i kwiaty,/ Wiem, gdzie malować myślą twe oczy i postać”. Jednak wizja ta jest jakby zamglona, co spowodowane jest ogromną odległością i upływającym czasem.


Tu rozpoczyna się druga część tekstu. W tym momencie podmiot liryczny przestaje opisywać samą postać matki, skupiając się na tym, by z kolei móc pomóc jej wyobraźni. Przejmuje za nią trud kreowania krajobrazu: „Ale ty próżno będziesz krajobrazy tworzyć (…)/ Nie wiesz, że trzeba niebo zwalić i położyć/Pod oknami, i nazwać
Opis sytuacji lirycznej Poeta, by pomóc matce zwizualizować krajobraz, w którym się znalazł, zaczyna sam go tworzyć. Właśnie - „tworzyć”, nie „opisywać” za pomocą poetyckiej wyobraźni i kunsztu słowa. Tęsknota za ukochaną osobą jest tak wielka, że Słowacki chciałby, by choć myślami była przy nim i to dokładnie w miejscu, w którym on sam się znajduje. Stąd kreacja
Opis podmiotu lirycznego Podmiotem lirycznym wiersza jest sam poeta. Po klęsce powstania musiał opuścić kraj i zdać się na żywot włóczęgi. Świadomość niemożności powrotu do ojczyzny i spotkania ukochanych osób, a zwłaszcza matki, przyprawia go poczucie wielkiego smutku i cierpienia. Czuje się jak „biedny tułacz”. Jest teraz człowiekiem samotnym, opuszczonym i nieumiejącym odnaleźć się w tej nowej rzeczywistości. W wierszu jawi się jako
Środki stylistyczne1.Anafora
„Wiem” - podkreślenie bliskości, jaka panuje pomiędzy matką i synem. Umożliwia nadanie intymnego tonu wypowiedzi.

2.Epitety
„biała szata”, „biały gołąb”, „biedny tułacz” - lepiej wyrażony smutek i tęsknota.

3.Metafora
„trzeba niebo zwalić i położyć/ Pod oknami”, „włosem deszczu skałom wieńczyć głowę” - poprzez takie zestawienie wyrazów, kontekst wypowiedzi nabiera zaskakujących
Specyfika utworu Wiersz sylabiczny.